Πόσα όνειρα να χωρέσει μια βαλίτσα;

Μια βαλίτσα, ένα αεροδρόμιο, μία ζωή που αφήνεις, μία ζωή που σου ανοίγεται μπροστά σου. Μία ζωή όμως που δεν την θες. Δεν την είχες φανταστεί έτσι. Τουλάχιστον δεν την είχες φανταστεί στην ξενιτιά. Ένα σωρό όνειρα από μικρό παιδί. Όνειρα για το μέλλον. Όνειρα που έκανες με ανθρώπους.

Πώς να χωρέσουν τώρα τόσα όνειρα μέσα σε μια βαλίτσα;

Κι όμως αναγκάζεσαι να τα στοιβάξεις στη βαλίτσα όπως όπως, ανάμεσα στα ρούχα, να τα πάρεις μαζί σου για δύναμη και να αποχαιρετήσεις ότι είχες σχεδίαζες και ότι ήθελες.

Ναι αναγκάζεσαι. Προσπάθησες να φτιάξεις το μέλλον σου εδώ, μα συνάντησες πόρτες κλειστές. Οπότε είναι αναγκαστική η επιλογή να φύγεις. Να φύγεις για να επιβιώσεις και να δώσεις τις γνώσεις σου εκεί όπου θα τις εκτιμήσουν και θα τις αξιοποιήσουν.

Ξέρω σε πιάνει το παράπονο. Εσύ ήθελες να δημιουργήσεις εδώ. Πώς να αποχωριστείς την μάνα, τον πατέρα, τα αδέρφια, τους έρωτες, τα μέρη που αγάπησες;

Στοίβαξε τα και φύγε. 

Δεν είσαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Είναι μισό εκατομμύριο που έχουν φύγει ήδη. Η Ελλάδα χάνει εδώ και χρόνια τα παιδιά της. Τα έχασε ξανά στο παρελθόν αλλά το πάθημα δεν τις έγινε μάθημα. Τότε οικογένειες χωρίζονταν στα λιμάνια και στους σταθμούς των τρένων. Σήμερα στα αεροδρόμια.

Πάρε τα όνειρα, τις εμπειρίες και τα μαθήματα που έλαβες από εδώ και μην κοιτάξεις πίσω. Μην δώσεις υποσχέσεις που πιθανόν να μην τηρήσεις.

Μόνο να μην ξεχάσεις από που προέρχεσαι. Οι ρίζες ξέρεις πάντα θα σε τραβάνε προς τα εδώ. Πάντα θα λησμονάς και αν σου δωθεί  η ευκαιρία να επιστρέψεις να το κάνεις, γιατί η πατρίδα πάντα θα έχει ανάγκη τα παιδιά της.

 

Συντάκτης: Γιάννης Παπαδόπουλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *